อยากเอาชนะมากถึงเพียงนี้
บนเวที หลี่ลั่วยิ้มมองซ่งอวิ๋นเฟิงที่ตอนนี้มีสีหน้าบูดบึ้งอยู่ตรงหน้า ถอนหายใจกล่าว “ให้โอกาสเจ้าแล้วแท้ๆ แต่เจ้ากลับคว้าเอาไว้ไม่ได้ ซ่งอวิ๋นเฟิง เจ้านี่มันสวะจริงๆ”
ซ่งอวิ๋นเฟิงจ้องมองหลี่ลั่วด้วยแววตาดุร้าย
“พลาดโอกาสครั้งนี้ไปแล้ว ซ่งอวิ๋นเฟิง ต่อไปเจ้าคงจะไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้วละ”
หลี่ลั่วไม่ได้หวั่นเกรงแววตาอันดุร้ายของซ่งอวิ๋นเฟิงแม้แต่น้อย กลับเดินเข้าไปหา ตบไหล่มันเบาๆ พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เรื่องที่เจ้าดูหมิ่นพ่อกับแม่ของข้า ครั้งหน้าพวกเราค่อยมาคิดบัญชีกัน”
ซ่งอวิ๋นเฟิงกัดฟันแน่น กล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ได้ ข้าจะรอ”
หลี่ลั่วพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ เดินผ่านเขาไปลงจากเวทีทันที จากนั้นก็เดินออกจากลานกว้างไปท่ามกลางเสียงชื่นชมของเหล่านักศึกษาตึกสองที่กำลังตื่นเต้นดีใจ
เมื่อเขาจากไป บรรยากาศบนลานกว้างก็ค่อยๆ สงบลง ผู้คนมากมายต่างมองซ่งอวิ๋นเฟิงด้วยสายตาแปลกประหลาด จากนั้นก็พากันแยกย้ายจากไป
เรื่องในวันนี้ เดิมทีแล้วหลี่ลั่วตั้งใจจะยอมแพ้ตั้งแต่ทีแรก แต่ซ่งอวิ๋นเฟิงได้ใช้คำพูดดูหมิ่นดูแคลนพ่อกับแม่ของเขา ทำทุกวิถีทางเพื่อยั่วยุหลี่ลั่ว แต่สุดท้ายแล้วกลับไ
