นี่เองที่ยื่นมือออกมาขัดขวางการโจมตีของเขา
“เจ้าทำอะไร?!” ซ่งอวิ๋นเฟิงตวาดถามด้วยความโกรธ
กรรมการที่มีสีหน้าไร้ความรู้สึก ชี้ไปที่เสาหินต้นหนึ่งที่อยู่ตรงขอบเวที บนนั้นมีนาฬิกาทรายตั้งอยู่ และตอนนี้ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าเม็ดทรายในนาฬิกาทรายได้ไหลลงมาหมดแล้ว
หลี่ลั่วนวดแขนทั้งสองข้างที่ปวดเมื่อยพร้อมกับแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับซ่งอวิ๋นเฟิงที่มีสีหน้ามึนงง
“หมดเวลาแล้ว เจ้าโง่… เจ้ายังอยากจะต่อเวลาอีกหรือไง?”
