เมื่อหลี่ลั่วเอ่ยพูดประโยคนี้แล้ว ทุกคนก็รู้ว่าเขาไม่ยอมแพ้และเลือกที่จะต่อสู้กับซ่งอวิ๋นเฟิง
แต่การประลองกันในครั้งนี้ ในสายตาของทุกคนแล้ว มันคือการเอาไข่ไก่ไปตีหินชัดๆ ไม่มีข้อได้เปรียบแม้แต่น้อย
“พี่ลั่ว…”
ทางฝั่งตึกสอง นักศึกษาหลายคนต่างก็แสดงสีหน้ากังวลออกมา จ้าวคั่วทุบกำปั้นอย่างกระวนกระวาย กล่าวอย่างเดือดดาลว่า “ซ่งอวิ๋นเฟิง ไอ้สารเลวนี่ มันไร้ยางอายเกินไปแล้ว!”
คนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย ซ่งอวิ๋นเฟิงผู้นี้ เพื่อที่จะบีบให้หลี่ลั่วไม่ยอมแพ้ มันก็ไม่เลือกวิธีการเลยจริงๆ ช่างไร้ยางอายสิ้นดี
ท่ามกลางฝูงชน เพื่อรักษาจิตวิญญาณของมืออาชีพที่เมื่อเล่นละครแล้วก็ต้องเล่นให้สุด อวี๋ล่างที่ได้แต่นอนอยู่บนแคร่ ทั่วทั้งร่างกายเต็มไปด้วยผ้าพันแผลนั้น ก็มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าพลางพึมพำว่า “เจ้าหลี่ลั่วมันทำอะไรของมัน แบบนี้มันหาเรื่องเจ็บตัวชัดๆ เลยไม่ใช่หรือ?”
ไม่ไกลออกไป หลี่ว์ชิงเอ๋อร์ที่จับตาดูเหตุการณ์ในสนามอยู่นั้นก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาเช่นกัน นางเคยคิดว่าซ่งอวิ๋นเฟิงอาจจะยั่วยุหลี่ลั่ว แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะกล้าถึงขนาดไปดูแคลนพ่อกับแม่ของหลี่ลั่วที่อยู่ในระดับขุนนางแล้ว ซึ่งเห็นได้ชัดว่าหลี่ลั่
