ป
…
“หลี่ลั่ว”
ทันทีที่หลี่ลั่วมาถึงวิทยาลัยหนานเฟิง เขาก็ได้ยินเสียงใสๆ ดังมาจากด้านข้าง จากนั้นเขาก็เห็นหลี่ว์ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้อันเขียวขจีทางด้านขวา
วันนี้หลี่ว์ชิงเอ๋อร์สวมชุดนักศึกษาเป็นกระโปรงสั้นสีดำ ผิวพรรณที่ขาวราวกับหิมะนั้น เมื่อตัดกับสีดำแล้วก็ยิ่งดูสะดุดตามากขึ้น เอวบางๆ และท่อนขาเรียวยาวขาวเนียนใต้กระโปรงสั้นนั้น ทำให้เหล่าเด็กหนุ่มรอบข้างที่แสร้งทำเป็นคุยกับเพื่อนอยู่นั้น ต่างก็แอบมองมาทางนางอย่างอดไม่ได้
เมื่อหลี่ลั่วได้ยินเสียงเรียกของหลี่ว์ชิงเอ๋อร์ เขาก็เดินเข้าไปหาพร้อมกับยิ้มให้นาง
“ได้ยินมาว่าวันนี้เจ้าต้องประลองกับซ่งอวิ๋นเฟิง?” หลี่ว์ชิงเอ๋อร์เอ่ยถามพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย
หลี่ลั่วพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม
“แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไร?” หลี่ว์ชิงเอ๋อร์กล่าว
หลี่ลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “น่าจะยอมแพ้ไปเลย”
เมื่อหลี่ว์ชิงเอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้น ก็หัวเราะออกมาเบาๆ แต่ก็ไม่ได้เผยเจตนาเยาะเย้ยอะไรออกมา “นี่เป็นทางเลือกที่ฉลาดมาก เจ้าไม่จำเป็นต้องไปต่อสู้กับเขาในตอนนี้ก็ได้ ด้วยพรสวรรค์ด้านวิชาอัตลักษณ์ของเจ้า ช่องว่างระหว่างเจ้ากับเขาจะค
