หกได้ละก็ แรงกดดันของเขาก็คงจะลดน้อยลงไปได้มาก แต่น่าเสียดายที่แม้ช่วงนี้หลี่ลั่วจะใช้น้ำยาแสงวิเศษระดับห้าอย่างต่อเนื่อง แต่การจะยกระดับไปสู่ระดับหกได้ ก็ยังคงต้องใช้เวลาอีกพอสมควร ซึ่งมันไม่ทันอย่างแน่นอน
“หรือว่า… จะยอมแพ้ไปเลยดี?”
หลี่ลั่วเกาหัว อันที่จริงทางเลือกนี้ก็สามารถเก็บไว้เป็นทางเลือกสำรองได้เหมือนกัน เพราะไม่ว่าจะมองมุมไหน ทางเลือกนี้ก็เป็นทางเลือกที่ปกติที่สุดอยู่แล้ว เพราะคนที่ฉลาดย่อมต้องมองออกอยู่แล้วว่าทั้งสองฝ่ายมันห่างชั้นกันมากเกินไป ซึ่งหากรู้ทั้งรู้ว่าต้องพ่ายแพ้ยับเยินอยู่แล้วแต่ยังฝืนสู้อีก แบบนั้นมันพวกโรคจิตชอบเจ็บตัวไม่ใช่หรือ?
หลี่ลั่วครุ่นคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายวันนี้เขาก็ไม่ได้ไปที่เรือนซีหยาง แต่กลับตรงกลับไปยังบ้านเก่าทันที เพราะถึงแม้จะมีทางเลือกสำรองแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าต้องเตรียมพร้อมเผื่อรับมือเหตุการณ์ไม่คาดฝันเอาไว้ด้วย
