คาไม่น้อย บอกให้ข้าพยายามทำให้เจ้าบาดเจ็บสาหัสในการประลองวันนี้”
หลี่ลั่วชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา “เจ้ามาบอกข้า? หรือว่าคิดจะจับปลาสองมือ?”
“เชอะ ถึงข้าอวี๋ล่างจะเสเพล แต่ก็มีขอบเขตของตัวเอง เมื่อก่อนเจ้าเคยสอนวิชาอัตลักษณ์ให้ข้า ถือว่าข้าติดหนี้บุญคุณเจ้าอยู่” อวี๋ล่างกล่าวอย่างดูแคลน
“ข้าแค่มาเตือนเจ้าเฉยๆ ตอนประลองกัน หากเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ข้าละก็ รีบลงจากเวทีไปซะ แต่ก็ไม่แน่ เจ้าอาจจะเป็นเสือซ่อนเล็บก็ได้ หากเป็นแบบนั้นข้าอาจจะกลายเป็นฝ่ายที่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าแทน เช่นนั้นเจ้าก็ร่วมมือกับข้าหน่อย ทำให้ข้าตกรอบแบบ “บาดเจ็บสาหัส” แบบนี้ข้าก็ยังได้เงินค่าทำขวัญจากซ่งอวิ๋นเฟิงด้วยอีกต่อหนึ่ง อย่างไรเสียเจ้านั่นก็หลอกง่าย ให้ราคาดีเสียด้วย”
“แล้วก็เรื่องหลังนี่ข้าแค่พูดไว้ก่อนเฉยๆ ข้าว่าคงไม่ได้ใช้หรอก หลี่ลั่ว เจ้าไม่รู้หรอกว่า ตอนนี้ข้าไม่ใช่คนที่ชอบสะดุดล้มเพราะขากางเกงตัวเองยาวเกินไปเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
แม้แต่หลี่ลั่วที่ควบคุมตัวเองได้ดี ก็ยังรู้สึกเอือมระอากับการกระทำของอวี๋ล่างอย่างอดไม่ได้ สุดท้ายเขาก็ได้แต่กล่าวอย่างจนใจ “เจ้านี่มันทำตัวน่ารำคาญจริงๆ”
“ดังนั้นข้าจะไปบอกครูที่
