เหม็นขี้หน้ามันมานานแล้ว” เหยียนหลิงชิงเม้มปากสีแดงระเรื่อของนางเล็กน้อย
จากนั้นนางก็มองมาทางหลี่ลั่วพร้อมกล่าว “แต่ว่าวันนี้เจ้าทำให้ข้าต้องมองเจ้าใหม่จริงๆ เดิมทีข้าคิดว่าคุณชายน้อยอย่างเจ้าคงเป็นแค่ของนำโชคเท่านั้นเสียอีก”
หลี่ลั่วรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย มาบอกกันตรงๆ แบบนี้มันจะดีหรือ?
เหยียนหลิงชิงรินสุราให้เต็มจอกอีกครั้งพร้อมกล่าว “แต่พูดตามตรงแล้ว ต่อให้เป็นเช่นนั้น ระหว่างเจ้ากับชิงเอ๋อร์ก็ยังห่างชั้นกันมากเกินไปอยู่ดี”
“เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว” เกี่ยวกับเรื่องนี้หลี่ลั่วกลับยอมรับอย่างตรงไปตรงมา เจียงชิงเอ๋อร์นั้นโดดเด่นมากเพียงใด แม้แต่วิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิงก็ยังต้องยอมลดตัวลงมารับนางเป็นกรณีพิเศษ เกียรติยศเช่นนี้ แม้แต่องค์ชายของราชวงศ์ต้าเซี่ย เกรงว่าก็ยังไม่มีโอกาสได้สัมผัส
“แต่ข้าจะพยายาม” หลี่ลั่วจ้องมองจอกสุราในมือด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกล่าวออกมา
เหยียนหลิงชิงกล่าวหยอกล้อว่า “โห? ฟังดูแล้ว เหมือนเจ้าจะสนใจชิงเอ๋อร์จริงๆ เลยนะ?”
“ความโดดเด่นของพี่ชิงเอ๋อร์ ข้าคงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากแล้ว หากข้าบอกว่าไม่สนใจละก็ เกรงว่าแม้แต่พี่เองก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน” หลี่ลั่ว
