งเอ๋อร์ต้องปกป้องข้าแน่ ข้าว่าเมื่อถึงตอนนั้น คนที่ต้องเจ็บตัวน่าจะเป็นพวกมันมากกว่า”
เหยียนหลิงชิงเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย นางจ้องมองหลี่ลั่วแล้วกล่าว “แบบนั้นก็เท่ากับว่าเจ้าไปหลบอยู่หลังผู้หญิงไม่ใช่หรือ?”
หลี่ลั่วกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “ว่าที่ภรรยาปกป้องว่าที่สามี มันผิดตรงไหน?”
เหยียนหลิงชิงพูดไม่ออก จากนั้นก็เอ่ยพูดอย่างอดไม่ได้ “เจ้านี่… ร้ายจริงๆ”
จากนั้นนางก็หัวเราะออกมาเสียงดัง เพราะด้วยนิสัยของเจียงชิงเอ๋อร์แล้ว นางต้องทำแบบนั้นจริงๆ แน่นอน และแบบนั้นมันจะกลายเป็นการทำร้ายโดยตรงต่อคนพวกนั้นทั้งทางร่างกายและจิตใจพร้อมกันเลยทีเดียว
หลี่ลั่วยิ้มรินสุราให้นางจนเต็มจอก ทั้งสองผลัดกันดื่มไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสุดท้ายตอนที่หลี่ลั่วเริ่มรู้สึกมึนหัว เขาก็พบว่าเหยียนหลิงชิงนอนฟุบอยู่บนโต๊ะเสียแล้ว
หลี่ลั่วถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเขย่าตัวเหยียนหลิงชิงเบาๆ แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ ทำให้เขารู้สึกเอือมระอาเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
สุดท้ายหลี่ลั่วจึงได้เดินเข้าไปข้างๆ โอบเอวบางของเหยียนหลิงชิงเอาไว้ข้างหนึ่ง สอดมืออีกข้างไปใต้เข่าของนางจากนั้นก็อุ้มนางขึ้นมา
ในขณะที่หลี่ลั่วกำลังอุ้มเหยียนหลิงช
