ิงออกมาจากภัตตาคาร ก็มีสายตาที่มองมาด้วยความอิจฉาจากรอบข้าง
ทว่าหลี่ลั่วไม่ได้คิดอะไรต่ำช้าเช่นนั้น หลังจากออกมาจากภัตตาคารแล้ว เขาก็เรียกรถม้าที่จอดรออยู่ข้างๆ จากนั้นก็มีสาวใช้คนหนึ่งลงมาจากรถม้า
นี่เป็นสิ่งที่เหยียนหลิงชิงเตรียมการเอาไว้ก่อนแล้ว ดูท่านางคงรู้ดีอยู่แล้วว่าหากดื่มสุราเข้าไป นางต้องเมาหนักแน่ๆ
หลี่ลั่วอุ้มเหยียนหลิงชิงเข้าไปในห้องโดยสารอย่างระมัดระวังก่อนจะกำชับสาวใช้คนนั้นว่า “ไปส่งรองประธานเหยียนที่บ้านด้วย”
สาวใช้รับคำด้วยความเคารพ จากนั้นก็ขับรถจากไป
บนท้องถนน หลี่ลั่วมองตามรถม้าที่ลับหายไปในแสงไฟสว่างไสว บิดขี้เกียจเล็กน้อย จากนั้นก็นึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับเหยียนหลิงชิงเมื่อครู่นี้ ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ
“ต้องพยายามให้มากกว่านี้อีกหน่อยแล้ว…”
ต่อให้เขาไม่ถือสาเรื่องที่ต้องให้เจียงชิงเอ๋อร์มาปกป้อง แต่เขาก็จะทำให้เจียงชิงเอ๋อร์ขายหน้าไม่ได้เหมือนกัน
และเมื่อหลี่ลั่วหันหลังเดินจากไป ภายในรถม้าที่จากไปไกลแล้ว เหยียนหลิงชิงที่เดิมทีควรจะกำลังเมาพับอยู่กลับลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน
นางนอนอย่างเกียจคร้าน กล่าวพึมพำด้วยรอยยิ้มว่า “ถือว่าไม่เลว ไม่ได้ฉวยโอกาสข้า”
“ไว้กลับไปคงต้องเล่
