าให้ชิงเอ๋อร์ฟังหน่อยแล้ว คู่หมั้นตัวน้อยของนาง แม้ความแข็งแกร่งจะธรรมดา แต่พี่สาวคนนี้ก็ยอมรับ”
…
ยามเช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากหลี่ลั่วตื่นนอนขึ้นมา เขาก็ยังคงรู้สึกปวดหัวตุบๆ ทำเอาเขาถอนหายใจอย่างเอือมระอา ดูท่าต่อไปนี้เขาคงต้องปฏิเสธการดื่มสุรากับเหยียนหลิงชิงแล้ว
หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว หลี่ลั่วก็เดินตรงไปยังห้องโถงใหญ่ ซึ่งก็เห็นว่าพี่ไช่เวยที่งดงามราวกับดอกไม้กำลังนั่งรอทานอาหารเช้ากับเขาอยู่
หลี่ลั่วยิ้มออกมาอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย
“เมื่อคืนไปดื่มสุรากับเหยียนหลิงชิงมาหรือ?” ไช่เวยตักโจ๊กใส่ถ้วยให้เขาพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หลี่ลั่วพยักหน้ากล่าว “ไม่คิดเลยว่าพี่หลิงชิงจะดื่มสุรา… หนักเหมือนกัน”
ไช่เวยกล่าวอย่างตำหนิเล็กน้อย “เหยียนหลิงชิงนี่ก็จริงๆ เลย เจ้ายังเป็นเด็กอยู่แท้ๆ กลับยังพาเจ้าไปดื่มสุราอีก”
เมื่อหลี่ลั่วได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที โต้แย้งกลับไปว่า “พี่ไช่เวย พี่อย่ามาเอาเปรียบข้านะ พี่เองก็อายุมากกว่าข้าแค่นิดเดียวเองไม่ใช่หรือ? ทำอย่างกับเป็นแม่ข้าอย่างนั้นแหละ”
ไช่เวยถลึงตาใส่เขาเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวชมเชยว่า “เรื่องที่เจ้าทำที่เรือนซีหยางเมื่อวานนี้ ข้า
