นสีเลยด้วยซ้ำ”
หลี่ลั่วตะลึงงันไปทันที
ไช่เวยมองสำรวจเขาพร้อมกล่าว “เจ้าไม่ได้ฉวยโอกาสตอนที่นางเมาทำอะไรไม่ดีใช่ไหม? ไม่งั้นทั้งชีวิตนี้นางคงไม่พูดดีๆ เกี่ยวกับเจ้าให้ชิงเอ๋อร์ฟังแน่”
หลี่ลั่วนึกย้อนกลับไปอย่างรวดเร็ว เหมือนว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรเกินเลยแต่อย่างใด จากนั้นถึงค่อยปาดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก
เห็นได้ชัดว่า เขาโดนเหยียนหลิงชิงแกล้งเข้าแล้ว
เขาจึงวางชามลงอย่างรู้สึกอับอายขายหน้าพร้อมกล่าวว่า “ข้าไปวิทยาลัยละ”
พูดจบก็วิ่งออกไปทันที ด้านหลังมีเพียงเสียงหัวเราะอันไพเราะของไช่เวยดังไล่หลังมา ทำเอาหลี่ลั่วรู้สึกเศร้าใจ พวกพี่สาวเหล่านี่ร้ายกาจเกินไปแล้ว ข้ายังเด็กอยู่จริงๆ ด้วย
