ดี๋ยวข้าเลี้ยงข้าวเจ้าก็แล้วกัน”
เดิมทีหลี่ลั่วอยากจะบอกว่า จริงๆ แล้วเขาอยากรีบกลับบ้านไปฝึกฝนวิชาอัตลักษณ์มากกว่า แต่เมื่อนึกถึงท่าทีที่เข้มงวดของเหยียนหลิงชิงในเวลาปกติ สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดจึงทำให้เขาแสดงสีหน้าดีใจออกมาในที่สุด
“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะตั้งตารอคอยนะ”