อวิ๋น ฝึกฝนการหลอมน้ำยาเขียวครามมาเป็นปีกว่าจะฝืนทำได้ถึงห้าจุดหกส่วน
เมื่อเทียบกับหลี่ลั่วแล้ว มันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว
จวงอี้มุมปากกระตุกเล็กน้อย กล่าวอย่างฝืนๆ ว่า “รองประธานเหยียน นี่เจ้าแอบเล่นตุกติกอะไรหรือเปล่า? คุณชายน้อยเพิ่งจะได้สัมผัสกับวิชาเกลาอัตลักษณ์ไม่ถึงครึ่งเดือนเลยด้วยซ้ำ”
เหยียนหลิงชิงเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ตอนที่คุณชายน้อยเกลาอัตลักษณ์ ทุกคนก็เห็นกันอยู่ทนโท่ ข้ออ้างเช่นนี้ของเจ้ามันดูจะไร้น้ำหนักเกินไปหน่อย หรือว่าคุณชายน้อยยังต้องแสดงอีกครั้งเพื่อเจ้าโดยเฉพาะด้วย?”
คนรอบข้างหลายคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาเห็นกับตาตัวเองจริงๆ ว่าน้ำยาแสงวิเศษขวดนี้ถูกหลอมขึ้นมาได้อย่างไร
สีหน้าของจวงอี้ยิ่งแข็งเกร็งมากขึ้น สุดท้ายเขาก็หัวเราะแห้งๆ กล่าวว่า “ไม่กล้าไม่กล้า”
ถึงแม้ว่าในใจเขาจะไม่ได้เห็นหัวหลี่ลั่วมากเท่าใดนัก แต่อย่างไรเสียหลี่ลั่วก็เป็นถึงคุณชายน้อย ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ เขาเองก็ไม่กล้าแสดงท่าทีดูถูกดูแคลนอะไรออกมา
“รองประธานจวง หากผู้ใดสามารถหลอมน้ำยาแสงวิเศษระดับหนึ่งที่มีพลังเกลาอัตลักษณ์สูงกว่าได้ ก็จะได้เป็นคนดูแลห้องหลอมระ
