หลังออกจากวิทยาลัย หลี่ลั่วไม่ได้รีบกลับไปที่บ้านเก่า แต่ตรงไปยังเรือนซีหยางก่อน
ผู้คุ้มกันหน้าประตูเรือนซีหยางคุ้นชินกับการมาเยือนของหลี่ลั่วแล้ว พวกเขาจึงโค้งคำนับให้และปล่อยให้เขาเข้าไปได้เลย
เมื่อก้าวเข้าไปในเรือนซีหยางที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ จิตใจของหลี่ลั่วก็เบิกบานขึ้น การเรียนรู้ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ทำให้เขาเริ่มรู้สึกสนใจในอาชีพนักเกลาอัตลักษณ์มากขึ้นเรื่อยๆ
“ฮ่าฮ่า ช่วงนี้คุณชายน้อยมาที่เรือนซีหยางเป็นประจำเลยนะ” ขณะที่หลี่ลั่วกำลังคิดถึงเรื่องน้ำยาแสงวิเศษระดับหนึ่งที่เขากำลังฝึกฝนอยู่นั้น ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านข้าง
หลี่ลั่วหันไปมอง ก็เห็นรองประธานจวงอี้แห่งเรือนซีหยางกำลังมองมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้ม
“ได้ยินมาว่าคุณชายน้อยปลุกอัตลักษณ์น้ำระดับห้าได้แล้ว?” จวงอี้ถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย
หลี่ลั่วฝึกฝนวิชาเกลาอัตลักษณ์ที่เรือนซีหยางมาหลายวันขนาดนี้ เรื่องที่เขาปลุกอัตลักษณ์น้ำระดับห้าได้ย่อมต้องแพร่กระจายออกไปนานแล้ว
หลี่ลั่วจ้องมองไปยังรองประธานเรือนซีหยางที่เข้ากับฝ่ายเผยฮ่าวแล้วผู้นี้ พยักหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าว “กำลังเรียนวิชาเกลาอัตลักษณ์กับพี่หลิงชิงอยู่”
จวง
