อี้ยิ้มกล่าว “รองประธานเหยียนเป็นนักศึกษาจากวิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิง ความสามารถของนางนั้นไม่ธรรมดาอยู่แล้ว ทว่าประสบการณ์ยังน้อยไปหน่อย ถ้าคุณชายน้อยอยากเรียนรู้จริงๆ ข้าเองก็พอจะให้คำแนะนำได้บ้างเหมือนกัน”
หลี่ลั่วยิ้มออกมา จวงอี้มีน้ำใจเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายต้องการจับตาดูเขาเพื่อยืนยันสถานการณ์ของเขาแล้วรายงานให้เผยฮ่าว หรือว่าต้องการชี้แนะเขาจริงๆ กันแน่?
ทว่าระหว่างเพื่อนสนิทของเจียงชิงเอ๋อร์กับรองประธานที่เข้ากับฝ่ายของเผยฮ่าว หลี่ลั่วไม่จำเป็นต้องลังเลเลยแม้แต่น้อย
ดังนั้นเขาจึงส่ายหน้ากล่าว “ข้ารู้สึกว่าพี่หลิงชิงก็ไม่เลว หากในอนาคตข้าต้องการความช่วยเหลือ ค่อยไปรบกวนรองประธานจวงก็แล้วกัน”
“น่าเสียดายจริงๆ” จวงอี้ถอนหายใจด้วยท่าทางเหมือนกับเสียดายอย่างมาก
หลี่ลั่วไม่ได้พูดอะไรต่อ กำลังจะเดินจากไป แต่อยู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงกล่าวว่า “จริงสิ รองประธานจวง ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินพี่หลิงชิงบอกว่า ห้องหลอมบางห้องของที่นี่มักเกิดเหตุการณ์วัตถุดิบขาดแคลนอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินมาว่าการจัดซื้อวัตถุดิบเป็นหน้าที่ของเจ้า ดังนั้นเจ้าช่วยเติมให้ทันเวลาหน่อยได้ไหม?”
เมื่อได้ยินดังนั้น จวงอี้
