ก็ดันแว่นตาขึ้นมาก่อนจะกล่าวว่า “หากเจ้าอยากจะเป็นนักเกลาอัตลักษณ์จริงๆ ละก็ หลังจากนี้ถ้ามีเวลาก็พยายามแวะมาที่นี่ทุกวันก็ได้ ข้าจะสอนพื้นฐานให้เจ้าเอง รอให้ถึงวันที่เจ้าสามารถหลอมน้ำยาแสงวิเศษระดับหนึ่งออกมาได้ด้วยตัวเองเมื่อไร เมื่อนั้นเจ้าก็จะถือเป็นนักเกลาอัตลักษณ์ระดับหนึ่งแล้ว”
“เช่นนั้นก็ต้องขอขอบคุณพี่หลิงชิงแล้ว” วันนี้เขาบรรลุเป้าหมายแล้ว หลี่ลั่วจึงยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ ขอบคุณจากใจจริง
เหยียนหลิงชิงโบกมืออย่างเย็นชา จากนั้นก็สวมเสื้อคลุมตัวนอกแล้วดึงไช่เวยออกจากห้องหลอมไป
…
หลังจากนั้นเป็นต้นมา ชีวิตของหลี่ลั่วก็ยุ่งขึ้นไม่น้อย
ตอนกลางวันจะบำเพ็ญที่วิทยาลัยหนานเฟิง หลังจากนั้นก็กลับไปที่บ้านเก่าเพื่อใช้ห้องบำเพ็ญลับต่ออยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ฝึกฝนวิชาอัตลักษณ์สักหน่อย สุดท้ายก็จะไปที่เรือนซีหยาง เริ่มต้นเรียนรู้วิธีการเป็นนักเกลาอัตลักษณ์อย่างจริงจังภายใต้การชี้แนะสั่งสอนของเหยียนหลิงชิง
ส่วนน้ำยาแสงวิเศษระดับห้าที่เขาฝากไช่เวยซื้อนั้น ตอนนี้ก็ได้มาก่อนชุดหนึ่งแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องแบ่งเวลาออกมาดูดกลืนน้ำยาแสงวิเศษด้วย
เมื่อเวลาผ่านไป หลี่ลั่วก็สัมผัสได้ว่า ตัวเขานั้นแข็งแกร่งขึ้นในทุ
