ญนั่งตามสบายเลย ข้ายังมีงานที่ยังทำไม่เสร็จ” เมื่อเห็นว่าหลี่ลั่วไม่ได้แสดงท่าทีเบื่อหน่ายออกมาแม้แต่น้อย เหยียนหลิงชิงจึงค่อยพยักหน้าเล็กน้อย กล่าวกับไช่เวยหนึ่งประโยคก่อนจะเดินไปยังโต๊ะทำงานเพื่อทำงานของตัวเองต่อ
ไช่เวยบิดขี้เกียจอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆ แล้วหลับตาพักผ่อน
…
ขณะเดียวกัน ในห้องหนึ่งของเรือนซีหยาง
“คุณชายน้อยกับผู้จัดการใหญ่ไปทำอะไรมาบ้าง?” จวงอี้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ได้ถามชายตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ เพียงแค่เดินชมสถานที่เล็กน้อย จากนั้นก็ไปที่ห้องทำงานของรองประธานเหยียนเลย” ชายคนนั้นตอบ
จวงอี้พยักหน้ากล่าว “จับตาดูพวกมันให้ดี หากพวกมันไปติดต่อกับใครให้จดบันทึกเอาไว้ให้หมด ช่วงนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือการทำให้ข้าได้เป็นประธานของสาขานี้ให้ได้ เมื่อข้าเป็นประธานได้แล้ว ข้าก็จะสามารถไล่เหยียนหลิงชิงออกไปได้เสียที เมื่อนั้นเรือนซีหยางแห่งนี้ ก็จะตกเป็นของพวกเรา”
“ทราบ!”
จวงอี้โบกมือไล่ชายคนนั้นออกไป จากนั้นใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา
“เจียงชิงเอ๋อร์ เจ้าคิดว่าแค่หาเด็กสาวจากวิทยาลัยมาคนหนึ่งจะสามารถต่อกรกับข้าได้แล้วหรือ? ฝันไปเถอะ!”
