รถกลับไปยังช่วงที่เจิดจรัสที่สุดได้อีก แต่ก็คงสามารถติดอันดับต้นๆ ของวิทยาลัยหนานเฟิงได้อย่างแน่นอน
ดังนั้นตอนนี้จึงไม่มีใครกล้ามองหลี่ลั่วด้วยสายตาเห็นใจอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า อีกฝ่ายเป็นถึงคุณชายน้อยแห่งคฤหาสน์ลั่วหลาน แล้วพวกเขามีสิทธิ์อะไรไปเห็นใจอีกฝ่ายกัน?
เมื่อเห็นหลี่ลั่วเดินผ่าน ก็มีนักศึกษาหลายคนทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม “พี่ลั่ว”
ทั้งยังมีเด็กสาวส่งเสียงหัวเราะคิกคักกล่าว “พี่ลั่ววันนี้ดูหล่อจังเลย”
กับเสียงทักทายเหล่านี้ หลี่ลั่วก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง ส่วนจ้าวคั่วที่อยู่ข้างๆ ก็จ้องมองเขาด้วยสายตาเป็นประกาย
“เจ้าเป็นผู้ชายแท้ๆ อย่ามองข้าแบบนี้ได้ไหม?” หลี่ลั่วขมวดคิ้ว
จ้าวคั่วหัวเราะฮึๆ จากนั้นก็แสร้งทำท่าทางเศร้าสร้อยกล่าว “ดูท่าว่าตำแหน่งผู้แข็งแกร่งที่สุดในตึกสองของข้าคงต้องยกให้คนอื่นแล้วสินะ”
หลี่ลั่วกล่าวอย่างหงุดหงิด “ใครมันจะอยากได้กัน ตั้งเป้าหมายให้ไกลหน่อยเถอะ”
“ไกลงั้นหรือ? เช่นนั้นเจ้าก็พยายามเข้าล่ะ พวกเรารอวันที่เจ้าสร้างชื่อเสียงให้กับเหล่าบุรุษแห่งวิทยาลัยหนานเฟิงอยู่นะ เมื่อถึงตอนนั้น พวกเราจะร่วม
