เขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้มากนัก แต่พอตอนนี้เขาจำเป็นต้องใช้เงินทุนจำนวนมาก กลับพบว่าทุกที่ล้วนถูกควบคุมไปหมดแล้ว ถึงได้รู้ว่าเผยฮ่าวไอ้หมาป่าตาขาวตัวนั้นสร้างปัญหาให้เขามากมายเพียงใด
มิฉะนั้น หากตอนนี้คฤหาสน์ลั่วหลานยังเป็นหนึ่งเดียวกัน เงินทุนที่เขาสามารถใช้ได้ คงไม่ใช่แค่สามแสนทองคำสวรรค์ต่อปีจากมณฑลเทียนสู่หรอก
ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ทำให้อาหารเลิศรสตรงหน้าพลันไม่อร่อยไปด้วยทันที
…
รถม้าวิ่งผ่านฝูงชนอันพลุกพล่านของนครหนานเฟิงไป สุดท้ายก็มาหยุดลง ณ สถานที่แห่งหนึ่งทางตอนเหนือของเมือง
หลี่ลั่วลงจากรถม้ามาพร้อมกับไช่เวย เขามองไปยังเบื้องหน้า พบเห็นอาคารขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น ด้านหน้าอาคารมีป้ายแขวนอยู่ ป้ายนั้นเขียนว่า ‘เรือนซีหยาง’
ด้านหน้าเรือนซีหยาง มีการป้องกันอย่างแน่นหนา
แต่เมื่อพวกเขาเห็นหลี่ลั่วกับไช่เวยก็รีบเปิดทางให้ทันที
ทั้งสองเดินเข้าไปได้โดยไร้อุปสรรค จากนั้นก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับ
หลี่ลั่วมองไปยังกลุ่มคนเหล่านั้น พบว่าพวกเขาดูเหมือนจะแบ่งออกเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจน ผู้นำทางฝั่งซ้ายเป็นชายวัยกลางคนที่มีรอยยิ้มบนใบหน้า ส่วนทางฝั่งขวากลับทำให้หลี่ลั่วตาเป็น
