นึ่งนั้นกลับเงียบสงัดอย่างเห็นได้ชัด เหล่านักศึกษาต่างมองหน้ากันไปมาด้วยสีหน้าซับซ้อนยุ่งเหยิง
ตี้ฝ่าฉิงจ้องมองไปที่เงาร่างของหลี่ลั่วอย่างเหม่อลอย หลังจากนั้นครู่หนึ่งจึงเอ่ยถามออกมาด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย “มันไร้อัตลักษณ์แต่กำเนิดมิใช่หรือ? ทำไมตอนนี้ถึงมีอัตลักษณ์ขึ้นมาได้ล่ะ?”
ซ่งอวิ๋นเฟิงมีสีหน้าเรียบเฉย คำถามนี้เขาก็ไม่อาจรู้คำตอบได้เช่นกัน
“ถึงแม้ว่าอัตลักษณ์หลังกำเนิดนั้นจะพบเห็นได้ยากยิ่ง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่เลย สมบัติฟ้าดินบางอย่างก็สามารถทำให้ผู้คนมีอัตลักษณ์หลังกำเนิดเกิดขึ้นได้เหมือนกัน เพียงแต่มันหายากอย่างถึงที่สุด อาณาจักรต้าเซี่ยของพวกเรา ในหลายร้อยปียังไม่แน่ว่าจะมีปรากฏออกมาให้เห็นเลย แต่พ่อแม่ของหลี่ลั่วต่างก็เป็นยอดคน บางทีพวกเขาอาจจะมีวิธีหามันมาได้” หลี่ว์ชิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ กล่าวออกมา
ห้างสมบัติมังกรทองมีโอกาสได้สัมผัสกับสิ่งของล้ำค่ามากมายไม่ถ้วน อีกทั้งลุงสองของหลี่ว์ชิงเอ๋อร์ยังเป็นถึงประธานของห้างสมบัติมังกรทองสาขานครหนานเฟิง ดังนั้นนางจึงมีโอกาสได้ยินได้ฟังเรื่องราวต่างๆ มากมายที่คนทั่วไปไม่รู้
“ถ้ามีสมบัติล้ำค่าเช่นนั้น ทำไมเขาถึงเพิ่งมาใช้เอาป่านนี้?” ตี้ฝ่าฉิงกล่า
