สำหรับพวกเขาแล้วมันคือกำแพงที่สูงเกินเอื้อม
มีเพียงเหล่านักศึกษาหัวกะทิของตึกหนึ่งเท่านั้นที่ยังคงมีรอยยิ้มบางๆ
ในฐานะที่เป็นวิทยาลัยที่โดดเด่นที่สุดของอาณาจักรต้าเซี่ย แม้แต่ในบรรดาอาณาจักรข้างเคียงก็ยังถือเป็นตัวตนที่สูงส่งที่สุด วิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิงย่อมไม่ใช่สถานที่ที่ใครก็สามารถเข้าไปได้อยู่แล้ว
“ไม่ต่ำกว่าเจ็ดตรา…”
หลี่ลั่วไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้แต่อย่างใด ตอนนี้ตัวเขายังแค่ระดับห้าตรา ยังคงห่างจากระดับเจ็ดตราอีกสองขั้น ดูท่าว่าในช่วงเวลาครึ่งเดือนที่เหลือต่อจากนี้คงต้องบำเพ็ญอย่างบ้าคลั่งแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เจ็ดตราก็เป็นเพียงแค่มาตรฐานขั้นต่ำเท่านั้น เมื่อถึงเวลาสอบยังต้องไปแข่งขันกันอีกแน่นอน ดังนั้นหากหลี่ลั่วต้องการจะให้มั่นใจมากขึ้น คิดว่าเขาคงต้องยกระดับของ “อัตลักษณ์น้ำแสง” นี้ขึ้นไปอีกสักหน่อยด้วย
เพียงแต่ระยะห่างระหว่างอัตลักษณ์ระดับห้ากับอัตลักษณ์ระดับหกนั้นมันก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย หลี่ลั่วลองประเมินคร่าวๆ แล้ว หากทำแบบนั้นจริงๆ เขารู้สึกว่ารายได้ทั้งหมดของคฤหาสน์ลั่วหลานในมณฑลเทียนสู่คงจะถูกเขาคนเดียวผลาญจนเกลี้ยงแน่
ในขณะที่หลี่ลั่วยังครุ่นคิดอยู่นั้น เหล่านั
