แรงอัดกระแทกและความตื่นตะลึงที่เกิดจากพลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของหลี่ลั่วนั้น มันรุนแรงยิ่งกว่าความพ่ายแพ้ของลู่ไท่เสียอีก ทุกคนต่างจ้องมองมาที่ภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง เกิดความรู้สึกปั่นป่วนอย่างรุนแรงขึ้นในใจ ทำให้พวกเขาถึงกับรู้สึกขนลุกขึ้นมาชั่วขณะ
“ยะ อยู่ๆ มันมีอัตลักษณ์น้ำขึ้นมาได้อย่างไร?” ตี้ฝ่าฉิงพึมพำออกมา
สายตาของนางจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มที่ถือกระบองเหล็กเอาไว้ในสนาม รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ เพราะนางนึกถึงตอนที่หลี่ลั่วเพิ่งเข้าเรียนในวิทยาลัยหนานเฟิงใหม่ๆ หลี่ลั่วในตอนนั้น ได้กลายเป็นบุคคลที่โดดเด่นไม่มีใครเทียบเทียมได้ในวิทยาลัยหนานเฟิงทันที ชื่อเสียงของเขาถึงกับทัดเทียมกับเจียงชิงเอ๋อร์ที่ทิ้งตำนานเอาไว้ได้เลยทีเดียว
แต่หลังจากที่อัตลักษณ์ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว ชื่อเสียงของหลี่ลั่วก็พลันร่วงหล่นลงอย่างฉับพลัน และสุดท้ายก็ถึงกับถูกย้ายไปอยู่ที่ตึกสอง
ทว่าเด็กหนุ่มที่มีพลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินพลุ่งพล่านออกมาทั่วร่างตรงหน้าผู้นี้ เขากลับเปล่งประกายเรืองรองราวกับในสมัยนั้นเลย
สีหน้าของซ่งอวิ๋นเฟิงนั้นเปลี่ยนไปได้น่าสนใจมากที่สุดแล้ว สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หลี่ลั่วรา
