วกับตะปูที่ตอกลงไปก็ไม่ปาน ประหนึ่งว่าต้องการจะมองทะลุเข้าไปในร่างกายของหลี่ลั่วให้ได้อย่างไรอย่างนั้น
หากถามว่าใครไม่อยากเห็นภาพนี้มากที่สุด เกรงว่าคงต้องยกให้ซ่งอวิ๋นเฟิงเป็นอันดับแรกแล้ว
เขาย่อมรู้ดีว่าในอดีตนั้นหลี่ลั่วเคยเปล่งประกายเจิดจรัสมากเพียงใด และเป็นเพราะเหตุนี้เอง เขาถึงไม่อยากเห็นหลี่ลั่วยืนหยัดขึ้นมาได้อีก
ซ่งอวิ๋นเฟิงหันไปมองใบหน้าด้านข้างของหลี่ว์ชิงเอ๋อร์ ตอนนี้ดวงตาที่ราวกับเป็นประกายของนางกำลังจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มในสนาม ซึ่งก็ทำให้ฝ่ามือในแขนเสื้อของเขาค่อยๆ กำแน่นขึ้นมา ส่วนลึกในดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมน
ในขณะที่ตี้ฝ่าฉิงและซ่งอวิ๋นเฟิงกำลังว้าวุ่นใจด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันอยู่นั้น หลี่ว์ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับดูสงบนิ่งที่สุด สายตาอันงดงามของนางจ้องมองไปที่ตัวหลี่ลั่ว
“อย่างที่คิดจริงๆ…”
“ดูท่าทางหลังจากนี้วิทยาลัยหนานเฟิงคงจะสนุกขึ้นมาแล้วสิ”
“หลี่ลั่ว เจ้าจะสามารถกลับมายืนหยัดได้อีกครั้งไหม?”
…
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ หลี่ลั่วถึงมีอัตลักษณ์น้ำได้?” บนแท่นสูงหลินเฟิงตื่นตะลึงสุดขีด หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยถามออกมาอย่างอดไม่ได้
“หรือว่ามันใช้วิชาต้องห้ามอ
