ะดับสูง เขี้ยวทะลวง!”
เป้ยคุนก้าวเท้าออกหนึ่งก้าว หอกเหล็กในมือพุ่งทะลวงออกไปดุจพยัคฆ์คลั่ง ฉีกกระชากพลังอัตลักษณ์น้ำที่ต่อเนื่องกันเป็นชั้นๆ ออกจากกันโดยตรง ก่อนจะพุ่งตรงไปยังหลี่ลั่วที่อยู่ด้านหลัง
หลี่ลั่วมองดูปลายหอกที่พุ่งเข้ามาใส่ราวกับคมเขี้ยวอันแหลมคม พลังอัตลักษณ์น้ำที่ทับซ้อนกันบนกระบองเหล็กในมือก็พลันระเบิดออกมา ราวกับเกลียวคลื่นยักษ์ที่ซัดกระแทก
หอกกับกระบองกลับไม่ได้ปะทะกัน แต่กลับเฉียดผ่านกันไป พุ่งเข้าใส่ฝ่ายตรงข้าม
“เจ้ารนหาที่ตาย!”
เป้ยคุนเผยสีหน้าเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาฉายแววอำมหิต หอกเหล็กนั่นแทงออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แต่ในชั่วพริบตานั้นเอง เขากลับเห็นพลังอัตลักษณ์สีน้ำเงินบนกระบองเหล็กสว่างวาบ ราวกับมีแสงแยงตาขึ้นมารางๆ ทำให้เขาตาลายไปแวบหนึ่ง
วินาทีต่อมา เป้ยคุนก็ม่านตาหดทันที เพราะเขาพบว่าปลายหอกของตัวเองที่แทงเข้าใส่หลี่ลั่วนั้นได้พลาดเป้าไป เฉียดผ่านไหล่ของหลี่ลั่วไปราวๆ ชุ่น (นิ้ว) เศษ
“ซวยแล้ว”
หัวใจของเป้ยคุนเย็นเฉียบ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพลาดเป้าเช่นนี้ได้ ทั้งที่การโจมตีของเขามันน่าจะสามารถแทงโดนไหล่ของหลี่ลั่วได้อย่างแน่นอนแท้ๆ
แต่ตอนนี้มันสายเ
