รอบๆ เวทีไม้ เต็มไปด้วยผู้คนมากมายเบียดเสียดกันจนแน่นขนัด
ทว่าบรรยากาศในตอนนี้กลับเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด ทุกคนล้วนเบิกตาโต จ้องมองไปยังหลิวหยางที่กระเด็นออกจากสนามไปด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
ผลลัพธ์เช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าอยู่เหนือความคาดหมายของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง
หลิวหยางที่อยู่ในระดับหกตรา กลับพ่ายแพ้ให้กับหลี่ลั่วในการโจมตีครั้งเดียว?
เป็นไปได้อย่างไรกัน?!
ความเงียบดำเนินต่อไปอีกหลายลมหายใจ จากนั้นก็มีเสียงฮือฮาดังระงมขึ้นมาทันที
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ทำไมหลิวหยางโดนแค่ทีเดียวก็แพ้แล้ว?”
“แปลกๆ แล้ว หลิวหยางมีพลังอัตลักษณ์ระดับหกตราแล้วนะ ต่อให้ไม่ทันตั้งตัว แต่ด้วยการป้องกันจากพลังอัตลักษณ์แล้ว หลี่ลั่วก็ไม่น่าจะเจาะผ่านไปได้อยู่ดีนี่นา?”
“หรือว่า… เจ้าหลิวหยางมันจะรับสินบนมาแล้วแสร้งเป็นพ่ายแพ้?”
“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง มันก็ปลอมจนน่าเกลียดเกินไปหน่อยไหม?”
“…”
ทางฝั่งตึกหนึ่ง ตี้ฝ่าฉิงที่มองเหตุการณ์อยู่ก็อ้าปากขึ้นเล็กน้อย ราวกับมีเครื่องหมายคำถามลอยอยู่เหนือศีรษะ หลังจากนั้นครู่หนึ่งนางก็ขมวดคิ้วกล่าว “เจ้าหลิวหยางมันทำอะไรอยู่น่ะ? ออมมือมากเกินไปหน่อยไหม”
ซ่งอวิ๋นเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวอย่างไม่ใส่
