ๆ เวทีไม้แห่งนี้ก็มีผู้คนมารวมกันจนแน่นขนัด
ตึกหนึ่งกับตึกสองต่างก็ยึดครองพื้นที่ทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกเอาไว้ แต่บรรยากาศของทั้งสองฝั่งนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ทางฝั่งตึกหนึ่ง นักศึกษาส่วนใหญ่ต่างก็มีรอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏอยู่บนใบหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ให้ความสำคัญกับการประลองครั้งนี้มากนัก ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติ เพราะการประลองครั้งนี้มีการจำกัดระดับพลังอัตลักษณ์เอาไว้ที่ระดับหกตราด้วย ซึ่งในตึกหนึ่งนั้น ระดับนี้ยังไม่ติดสิบอันดับแรกด้วยซ้ำ
ซึ่งก็หมายความว่าผู้ที่แข็งแกร่งจริงๆ ของตึกหนึ่งจะไม่ได้ลงมืออย่างแน่นอน
ในทางกลับกัน บรรยากาศของฝั่งตึกสองนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความกังวล อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นนักศึกษาจากวิทยาลัยเดียวกัน ความแข็งแกร่งของตึกหนึ่งเป็นอย่างไรพวกเขาย่อมต้องรู้ดีอยู่แก่ใจ ดังนั้นหากมีคนบอกว่าในการประลองครั้งนี้ตึกสองของพวกเขามีโอกาสชนะละก็ เกรงว่าแม้แต่ตัวพวกเขาเองก็คงไม่เชื่อ ตอนนี้พวกเขาก็ได้แต่หวังว่าอย่าแพ้แบบน่าเกลียดมากเกินไปก็พอแล้ว
“น่าเบื่อจริงๆ การประลองแบบนี้มันไม่มีความหมายอะไรเลย” บนที่นั่งผู้ชม ตี้ฝ่าฉิงบิดขี้เกียจหนึ่งที ส่วนเว้าโค้งที่เผยออกม
