บนยอดต้นพลังอัตลักษณ์ที่สูงตระหง่านราวกับหอคอยสูงเสียดฟ้า หลินเฟิงและสวีซานเยว่ ครูผู้ดูแลตึกหนึ่งและตึกสอง กำลังโต้เถียงกันเรื่องการจัดสรรใบไม้ทองคำ
“สวีซานเยว่ เจ้าน่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าในตึกหนึ่งของเราได้รวมเหล่านักศึกษาที่มากความสามารถเอาไว้มากมายเพียงใด พรสวรรค์ของพวกเขานั้นเหนือกว่านักศึกษาจากตึกอื่นๆ ในวิทยาลัยหนานเฟิงอย่างมาก ดังนั้นหากสามารถมอบเงื่อนไขในการบำเพ็ญที่ดียิ่งขึ้นให้กับพวกเขา ผลลัพธ์ที่พวกเขาได้รับย่อมต้องเหนือกว่านักศึกษาคนอื่นๆ หลายเท่าเช่นกัน” หลินเฟิงกล่าวเสียงขรึม
สวีซานเยว่แค่นเสียงเย็นชากล่าว “ตึกหนึ่งยอดเยี่ยมก็จริง แต่ตึกสองของข้าก็ไม่ได้ไร้ค่าจนไม่คู่ควรกับใบไม้ทองคำไปซะทั้งหมดเสียหน่อย? ยิ่งไปกว่านั้น บนต้นพลังอัตลักษณ์มีใบไม้ทองคำอยู่ทั้งหมดห้าสิบใบ ตอนนี้พวกเจ้าก็ได้ไปแล้วตั้งสี่สิบใบ เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ?”
หลินเฟิงขมวดคิ้วกล่าว “นี่ไม่ใช่เรื่องรู้จักพอหรือไม่ แต่เดิมทีแล้วนักศึกษาของตึกหนึ่งก็สามารถดึงคุณค่าของใบไม้ทองคำออกมาได้มากกว่าอยู่แล้วต่างหาก”
“ข้าไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกนักศึกษาตึกสองของเจ้า แต่ความจริงมันก็เป็นเช่นนี้อยู่แล้ว”
สวีซานเยว่ยิ้มเย็นกล่าว
