เพื่อไม่ให้เหล่านักศึกษามากความสามารถในตึกหนึ่งกล้าท้าทายอำนาจของเขาที่เพิ่งจะย้ายเข้ามาในวิทยาลัยหนานเฟิงได้ไม่นาน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลินเฟิงก็บึ้งตึงลงอย่างมากทันที “สวีซานเยว่ อย่าพูดจาส่งเดช”
ครูคนอื่นๆ ของวิทยาลัยหนานเฟิงที่อยู่ด้านข้างเห็นท่าไม่ดี ก็รีบส่งเสียงออกมาไกล่เกลี่ยทันที
ผู้อำนวยการเว่ยซาเองก็ปวดหัวอยู่บ้างเหมือนกัน ใบไม้ทองคำบนต้นพลังอัตลักษณ์นั้นเดิมทีก็ขาดแคลนอยู่แล้ว ทุกตึกต่างก็ต้องการมันมากขึ้น นับเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล อย่างไรเสียความสำเร็จของนักศึกษาก็ยังเกี่ยวข้องกับผลการประเมินและการเลื่อนขั้นของเหล่าครูที่ปรึกษาอย่างพวกเขาด้วย
แต่เรื่องนี้หลินเฟิงได้มารบเร้าเขานานมากแล้ว ซึ่งเขาก็ถ่วงเวลาเอาไว้มาโดยตลอด แต่วันนี้ดูท่าคงต้องให้คำตอบที่ชัดเจนแล้ว
เว่ยซามองไปยังเงาร่างมากมายบนต้นพลังอัตลักษณ์ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าว “ใบไม้ทองคำของตึกสองจะให้แบ่งออกมาอย่างไร้เหตุผลไม่ได้ อย่างไรเสียเราก็ไม่ควรไปตัดโอกาสและกำลังใจในการพัฒนาของนักศึกษาตึกสองอยู่ดี เพียงเพราะตึกหนึ่งมีความสามารถโดดเด่นกว่า”
“หากพวกเจ้าต่างก็ต้องการใบไม้ทองคำ เช่นนั้นก็ให้เหล่านักศึกษาเ
