จากบ้านต้นไม้ไปอย่างรวดเร็ว
หลินเฟิงที่มีสีหน้ายิ้มแย้ม ก็ได้หันหลังกลับไปเตรียมการเช่นกัน
ขณะเดียวกัน ตรงตำแหน่งที่ต่ำลงมาเล็กน้อย สุดท้ายเป้ยคุนก็ได้แต่พาคนจากไปด้วยสีหน้าเจ็บแค้นใจ อย่างไรเสียหลี่ลั่วก็ไม่ได้สนใจการยั่วยุของเขาเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น วิธีการตอบโต้ที่ผิดสามัญสำนึกของหลี่ลั่วนั่นมันก็ทำให้เขาไปต่อไม่ถูกเหมือนกัน
วัยรุ่นมักจะใจร้อน การต่อสู้ระหว่างนักศึกษา ต่อให้ต้องตีกันจนเลือดตกยางออก แต่เพื่อศักดิ์ศรีแล้วก็ต้องกัดฟันทนเอาไว้อยู่ดี ใครมันจะไปเคยเห็นคนที่มาถึงก็คิดจะยืมพลังจากคนที่บ้านมาช่วยแบบนี้กัน?
ไร้มารยาทสิ้นดี!
หลังจากที่เป้ยคุนพาพวกหนีหัวซุกหัวซุนไปแล้ว นักศึกษาตึกสองหลายคนก็มองหลี่ลั่วด้วยสีหน้าแปลกประหลาด เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าหลี่ลั่วจะใช้วิธีการเช่นนี้ในการรับมือกับการยั่วยุของอีกฝ่าย
“นี่เจ้า… ทำแบบนี้มันไม่ไร้มารยาทไปหน่อยหรือ?” จ้าวคั่วเองก็เกาหัวเช่นกัน เดินมาข้างๆ หลี่ลั่วพร้อมเอ่ยถามเสียงเบา
หลี่ลั่วถลึงตาใส่ด้วยท่าทางเอื่อยๆ แล้วกล่าว “ในเมื่อมันมารังแกคนที่ไร้อัตลักษณ์อย่างข้าได้ แล้วทำไมข้าจะใช้เส้นสายรังแกมันบ้างไม่ได้