็นชายรูปร่างผอมแห้งคนหนึ่ง ให้ความรู้สึกสุภาพเรียบร้อย ทว่าตรงระหว่างคิ้วกลับมีความหยิ่งผยองเล็ดลอดออกมารางๆ ด้วย
เขาผู้นี้ก็คือครูที่ปรึกษาของวิทยาลัยหนานเฟิงตึกหนึ่งในตอนนี้ หลินเฟิง
ก่อนหน้านี้ก็เป็นเขาเองที่ออกตัวเสนอให้ไล่หลี่ลั่วออกจากตึกหนึ่ง ลดขั้นลงไปอยู่ที่ตึกสอง
“อาจารย์หลินเฟิงพูดแรงเกินไปแล้ว เป้ยคุนผู้นั้นรู้ทั้งรู้ว่าหลี่ลั่วไร้อัตลักษณ์ แต่ก็ยังจะไปหาเรื่องอีก แบบนี้ไม่ยิ่งเลวร้ายกว่าหรือ?” สวีซานเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเช่นนั้นแล้วก็แย้งกลับทันที
หลินเฟิงกล่าวเสียงเรียบ “การแข่งขันระหว่างนักศึกษาย่อมเป็นผลดีต่อการพัฒนาของพวกเขาเอง”
แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็คร้านจะมาถกเถียงกับสวีซานเยว่ในเรื่องนี้เช่นกัน จึงหันไปมองชายชราที่อยู่ข้างๆ แล้วกล่าว “ท่านผู้อำนวยการ เรื่องที่ข้าเสนอไปก่อนหน้านี้ ท่านคิดเห็นอย่างไร?”
ผู้อำนวยการเว่ยกะพริบตากล่าว “ข้อเสนอไหนหรือ?”
เมื่อเห็นดังนั้นหลินเฟิงก็ได้แต่ถอนหายใจก่อนจะกล่าวว่า “การสอบใหญ่ของวิทยาลัยใกล้เข้ามาแล้ว ใบไม้ทองคำของพวกเราตึกหนึ่งมันไม่เพียงพอ ข้าจึงอยากจะขอให้ท่านผู้อำนวยการแบ่งใบไม้ทองคำมาให้ตึกหนึ่งอีกห้าใบ”
“ข้าไม่เห็นด้วย
