ลานยังไม่สามารถส่งเงินทุนมาให้ได้หรือ?” หลี่ลั่วถาม
ไช่เวยส่ายหน้าเล็กน้อย กล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า “คุณชายน้อย สถานการณ์ของคฤหาสน์ลั่วหลาน คุณชายน้อยเองก็น่าจะพอรู้อยู่บ้างแล้ว ยิ่งรวมกับที่เผยฮ่าวยึดสามหอไปก่อนหน้านี้ด้วยแล้ว เมื่อสูญเสียรายได้จากสามหอนั้นไป ก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ของสำนักงานใหญ่แย่ลงไปอีก”
ความหมายโดยนัยก็คือ ทางฝั่งสำนักงานใหญ่เองก็ไม่สามารถส่งเงินทุนมาให้ได้แล้วเช่นกัน
หลี่ลั่วพยักหน้า จากนั้นก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ เปลี่ยนไปพูดคุยสัพเพเหระกับไช่เวยเพื่อกระชับความสัมพันธ์อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงค่อยขอตัวจากไป
ไช่เวยมองตามหลังเขาไปครู่หนึ่งอย่างเหม่อลอย นางกำลังคิดว่า แท้จริงแล้วนิสัยของหลี่ลั่วก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร เป็นคนอ่อนโยนไม่ถือตัว ทั้งยังมีหน้าตาหล่อเหลาสง่างามอีกด้วย เชื่อว่าในอนาคตคงไม่ด้อยไปกว่าหลี่ไท่เสวียนผู้เป็นบิดา ที่เคยทำให้เหล่าสตรีผู้สูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่ทั้งหลายในอาณาจักรต้าเซี่ยต่างก็หลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นเป็นแน่
เมื่อมองจากมุมนี้แล้ว เขากับเจียงชิงเอ๋อร์ก็ถือว่าเหมาะสมกันดีจริงๆ
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือปัญหาเรื่องไร้อัตลักษณ์แต่กำเนิด ในโลกใบนี้ไม่ว่าจะเป็น
