ทรัพย์สมบัติหรืออำนาจ สุดท้ายก็ล้วนต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานของพลังทั้งสิ้น
ก็เหมือนกับคฤหาสน์ลั่วหลาน ในยามที่หลี่ไท่เสวียนกับถานไถหลานยังอยู่ มันคือหนึ่งในห้ามหาคฤหาสน์ของอาณาจักรต้าเซี่ย มีอำนาจบารมีเกรียงไกร ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกิน
แต่เมื่อไร้ซึ่งเสาหลักทั้งสอง ความน่าเกรงขามบารมีของคฤหาสน์ลั่วหลานก็เริ่มหม่นหมอง ฐานะเริ่มสั่นคลอน
ด้วยพรสวรรค์ของเจียงชิงเอ๋อร์ ในอนาคตย่อมต้องก้าวหน้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเป็นแน่ บางทีอาจจะทำลายสถิติผู้ประดับยศขุนนางที่อายุน้อยที่สุดของอาณาจักรต้าเซี่ยเลยก็เป็นได้ และหากถึงตอนนั้นจริงๆ การหมั้นหมายระหว่างนางกับหลี่ลั่ว เกรงว่าจะกลายเป็นตัวถ่วงความก้าวหน้าของนางแทน
ไช่เวยกับเจียงชิงเอ๋อร์เป็นสหายที่สนิทสนมกัน นางรู้ว่าเจียงชิงเอ๋อร์ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ จะกลัวก็แต่ว่าเมื่อถึงเวลาจริงๆ แล้ว อาจจะเป็นหลี่ลั่วเองที่ทนแรงกดดันจากรอบข้างไม่ไหว
แต่ฟังจากที่หลี่ลั่วกล่าวไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ท่านประมุขทั้งสองได้ทิ้งศาสตร์ลับบางอย่างเอาไว้ บางทีมันอาจจะสามารถแก้ไขปัญหาไร้อัตลักษณ์แต่กำเนิดของเขาได้ หากเป็นเช่นนั้นจริงละก็ มันก็อาจจะช่วยให้ระยะห่างระหว่างทั้งสองแคบลงมาได้บ้าง
