เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ภายในห้องของหลี่ลั่ว เขากำลังนวดหนังตาที่หนักอึ้ง มองดูกล่องไม้จันทน์ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเสียดายเล็กน้อย
ภายในนั้นยังคงมีน้ำยาแสงวิเศษที่ใช้ไม่หมดเหลืออยู่เกือบครึ่ง
หลี่ลั่วพบว่าเขาพลาดอะไรบางอย่างไป ถึงแม้ว่าตัวเขาจะไร้อัตลักษณ์ ไม่ต้องกังวลว่าเรื่องการกัดกร่อนจากสิ่งเจือปนในน้ำยาแสงวิเศษ ทว่า… การดูดกลืนน้ำยาแสงวิเศษหนึ่งขวด มันกลับจำเป็นต้องใช้เวลา และเขาก็ไม่สามารถนำน้ำยาแสงวิเศษหลายสิบขวด มารวมกันแล้วใช้พร้อมกันรวดเดียวได้ด้วย เพราะมันจะรบกวนซึ่งกันและกัน กลับจะทำให้น้ำยาเสื่อมประสิทธิภาพไปโดยเปล่าประโยชน์
ดังนั้นเมื่อคืนนี้เขาจึงสามารถดูดกลืนน้ำยาแสงวิเศษไปได้เพียงยี่สิบเจ็ดขวดเท่านั้น
แน่นอนว่าหากเรื่องนี้ถูกคนอื่นล่วงรู้เข้าละก็ พวกเขาคงคิดว่าหลี่ลั่วเสียสติไปแล้วเป็นแน่… เพราะพวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีใครกล้าทำแบบนี้…
การดูดกลืนน้ำยาแสงวิเศษถึงยี่สิบเจ็ดขวดในคืนเดียว สิ่งเจือปนที่สะสมอยู่ภายในร่างกาย เกรงว่าไม่นานก็คงทำให้วิหารอัตลักษณ์ถูกปิดผนึกลงได้แล้ว
โดยทั่วไปแล้ว มีเพียงแค่คนที่จนตรอกจริงๆ เท่านั้นถึงจะเลือกใช้วิธีที่บ้าคลั่งและสุดโต่งแบบนี้
มันเป็นวิธีที่ห
