หลี่ลั่วหยิบขวดแก้วสองขวดขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ภายในขวดใบหนึ่งบรรจุของเหลวสีน้ำเงินเอาไว้ เมื่อเขย่าเบาๆ ก็ราวกับได้ยินเสียงสายน้ำไหลเอื่อยๆ
ส่วนขวดแก้วอีกขวดหนึ่งนั้นแปลกประหลาดยิ่งกว่าเดิม เพราะภายในนั้นราวกับบรรจุแสงสว่างเอาไว้ แสงสว่างนั่นมีลักษณะเป็นเส้นๆ ราวกับเส้นไหม แต่บางครั้งก็ดูราวกับเป็นควันจางๆ
แต่ถึงแม้ว่าทั้งสองอย่างจะเป็นของเหลวกับแสงสว่าง ทว่าพวกมันกลับให้ความรู้สึกบริสุทธิ์เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน
“นี่ก็คือน้ำยาแสงวิเศษ?”
หลี่ลั่วส่งเสียงประหลาดใจ เจ้าสิ่งนี้ก็คือของที่มีเพียงนักเกลาอัตลักษณ์ที่มีทั้งอัตลักษณ์น้ำหรืออัตลักษณ์แสงสว่างเท่านั้นถึงจะสามารถหลอมสร้างขึ้นมาได้ ซึ่งพวกมันก็เป็นเหมือนกับยาโอสถ เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยสำหรับการบำเพ็ญของเหล่าผู้บำเพ็ญทุกคน
หลี่ลั่วหมุนขวดแก้ว จากนั้นก็เห็นป้ายที่แปะอยู่บนนั้น
“น้ำยาผลึกคราม ระดับสี่ ประสิทธิภาพการขัดเกลา ห้าจุดแปด”
น้ำยาผลึกครามนับเป็นสูตรน้ำยาระดับสี่ที่พบเห็นได้ทั่วไปในท้องตลาด ส่วนประสิทธิภาพการขัดเกลาในที่นี้ เพราะในขณะที่น้ำยาแสงวิเศษแต่ละขวดถูกดูดกลืนเข้าไป จะมีบางส่วนที่ถูกวิหารอัตลักษณ์ปฏิเสธและสลายทิ้งไปด้วย โดย
