คำพูดของเผยฮ่าวนั้นราวกับคมมีดที่ทิ่มแทงหัวใจอย่างเจ็บแสบ ทำให้ประมุขหอทั้งหลายที่สนับสนุนเจียงชิงเอ๋อร์ต่างก็แสดงสีหน้าโกรธเคืองออกมา
สายตาของพวกเขามองไปทางหลี่ลั่วอย่างอดไม่ได้ แต่กลับต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าสีหน้าของหลี่ลั่วไม่ได้แสดงความโกรธเคืองใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย ทำให้พวกเขารู้สึกโล่งใจ และในขณะเดียวกันก็รู้สึกทอดถอนใจด้วย ถึงแม้ว่าคุณชายน้อยผู้นี้จะไร้อัตลักษณ์แต่กำเนิด แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีจิตใจที่แข็งแกร่งไม่เลวเลย
เผยฮ่าวเองก็พบว่าหลี่ลั่วไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของเขาเลยเช่นกัน จึงอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ แต่เพียงครู่เดียวก็เข้าใจ เห็นได้ชัดว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ได้ทำให้หลี่ลั่วเข้าใจความจริงอันโหดร้ายเหล่านี้ได้เป็นอย่างดีแล้ว
“พูดจบแล้วหรือ?” หลี่ลั่วถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เผยฮ่าวยิ้มบางๆ
“อันที่จริงข้าค่อนข้างสงสัยเหมือนกัน ทั้งที่สิ่งที่พ่อแม่ข้าทำให้เจ้าน่าจะถือเป็นบุญคุณใหญ่หลวง แต่เหตุใดเจ้ากลับดูเหมือนจะเกลียดชังพวกเขา?” หลี่ลั่วถาม
เผยฮ่าวได้ยินดังนั้น ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยกล่าวเสียงเรียบ “อาจารย์กับอาจารย์แม่ก็ดีกับข้าไม่น้อยจริงๆ แต่พวกเขารู้
