เสียงของเผยฮ่าวดังก้องไปทั่วห้องโถง ทำให้บรรยากาศเย็นเยียบลงในทันที ไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่เคยเป็นมิตรกับหลี่ลั่วขนาดนั้น บัดนี้กลับพูดจาอัปมงคลเช่นนี้ออกมาได้
ถึงแม้ว่าสีหน้าของหลี่ลั่วในตอนนี้จะซีดเซียว ดูไม่ค่อยสบาย แต่… ก็ไม่ถึงขั้นต้องสาปแช่งให้เขาอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่ปีเลยมิใช่หรือ?
ประมุขหอทั้งสามคนที่เข้าข้างเผยฮ่าวแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงจ้องมองดูพื้นด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับว่าลวดลายบนพื้นมันน่าสนใจมากอย่างไรอย่างนั้น
ส่วนประมุขหออีกหกคนนั้น ต่างก็แสดงสีหน้าโกรธเคืองออกมา
“เปรี้ยง!”
อยู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังสนั่นหวั่นไหวจนทำเอาทุกคนตกใจ เมื่อมองไปยังต้นเสียง ก็เห็นว่าเจียงชิงเอ๋อร์ได้ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ ใบหน้างดงามของนางราวกับมีน้ำแข็งเกาะกุมอยู่
ทว่ายังไม่ทันที่เจียงชิงเอ๋อร์จะได้เอ่ยปาก เผยฮ่าวก็รีบตบปากตัวเองแล้วหัวเราะกล่าว “ขออภัยๆ ข้าปากพล่อยไปหน่อย”
“หวังว่าเสี่ยวลั่วจะไม่ถือโทษโกรธเคืองนะ”
หลี่ลั่วจ้องเขม็งไปทางเผยฮ่าว เขามองสำรวจอีกฝ่ายอย่างละเอียด จากนั้นก็ยิ้มออกมา ถึงแม้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาจะเคยเห็นคนที่ทำตัวหน้าไหว้หลังหลอกมามากแ
