ล้ว แต่คนเหล่านั้นล้วนเป็นคนนอกคฤหาสน์ทั้งสิ้น แต่เผยฮ่าวผู้นี้ กล่าวได้เต็มปากเลยว่าพ่อแม่เขาเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตและชุบเลี้ยงมา
หากปราศจากหลี่ไท่เสวียนและถานไถหลานแล้ว เกรงว่าเผยฮ่าวคงถูกคู่อริหักแขนขา ทิ้งให้เน่าตายอยู่ในท่อระบายน้ำอันเหม็นเน่าไปแล้ว ไหนเลยจะมีหน้ามีตาดั่งเช่นทุกวันนี้ได้?
ทว่าสิ่งที่เผยฮ่าวแสดงออกมานั้น กลับไม่มีความรู้สึกสำนึกในบุญคุณของพ่อแม่เขาเลยแม้แต่น้อย กลับยังแค้นเคืองอย่างมากด้วย
ซึ่งก็ทำให้หลี่ลั่วรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง พ่อแม่ของเขาเก่งกาจมาตั้งหลายปี แต่สุดท้ายก็ยังพลาดไปหนึ่งครั้งอยู่ดี
“เผยฮ่าวเพียงแค่แสดงธาตุแท้ออกมาเท่านั้น มีอะไรให้โกรธเคืองกันเล่า อีกอย่างบอกตามตรงว่า ต่อให้ข้าโกรธเคืองแล้วจะไปทำอะไรได้? ดังนั้นไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระเช่นนี้อีก” หลี่ลั่วส่ายหน้าก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตำแหน่งผู้นำที่ว่างอยู่
เผยฮ่าวมีสีหน้ายิ้มแย้ม เขาหมุนแหวนบนนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ได้แสดงความโกรธเคืองออกมาจากคำพูดเสียดสีของหลี่ลั่วเลยแม้แต่น้อย เพราะไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นอยู่แล้ว ดังที่หลี่ลั่วกล่าว ต่อให้โกรธเคืองแล้วจะทำอะไรได้?
คฤหาสน์ลั่วหลานในตอนนี้ไม่เ
