ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเป็นระลอกๆ ได้ปลุกหลี่ลั่วให้ตื่นจากความมืดมิด เขาพยายามลืมตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือทิวทัศน์ของห้องที่คุ้นเคย
“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?”
เขาพึมพำออกมา จากนั้นเขาก็พบว่าเสียงของตัวเองอ่อนแอจนน่าตกใจ ลมหายใจแผ่วเบาราวกับใยไหม ราวกับว่าเปลวเทียนกลางสายลม พร้อมจะมอดดับลงทุกเมื่อ
หลี่ลั่วพยายามลุกขึ้นจากพื้น แต่ไม่ว่าจะพยายามสักกี่ครั้ง เขาก็พบว่าแขนขาของเขาไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง
สุดท้ายเขาก็ได้แต่นอนอยู่บนพื้นนานพอสมควร จึงค่อยมีแรงลุกขึ้นยืนอย่างซวนเซ ก่อนจะทรุดตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ
“คุณชายน้อย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” ในตอนนี้เอง มีเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นจากนอกห้อง ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เหมือนจะเป็นไช่เวย ผู้ช่วยของเจียงชิงเอ๋อร์
หลี่ลั่วกระแอมไอหนึ่งครั้งแล้วตอบกลับ “ข้านอนตื่นสายไปหน่อย มีอะไรหรือ?”
“ชิงเอ๋อร์ให้ข้ามาบอกท่านว่า ประมุขทั้งเก้าหอของคฤหาสน์ลั่วหลานมาถึงแล้ว กรุณาเตรียมตัวด้วย” เสียงนุ่มนวลของหญิงสาวที่ชื่อไช่เวยดังขึ้น
“เข้าใจแล้ว” หลี่ลั่วมองลอดออกไปจากช่องหน้าต่าง ตอนนี้ท้องฟ้าสว่างแล้ว เห็นได้ชัดว่าเข
