มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เจ้าไม่มีสิทธิ์เอาแต่ใจตัวเองอีกแล้ว”
หลี่ลั่วจ้องมองเผยฮ่าว ถึงแม้ว่าตัวเขาจะด้อยกว่าอีกฝ่ายอย่างมาก แต่สิ่งที่แฝงอยู่ในสายตานั้น กลับทำให้เผยฮ่าวยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
“เผยฮ่าว ข้าขอส่งคำพูดนี้กลับคืนให้เจ้า” ตอนที่หลี่ลั่วกล่าวคำพูดนี้ออกมา สีหน้าของเขาดูจริงจังเป็นอย่างมาก
เผยฮ่าวอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะกล่าว “หลี่ลั่ว เจ้าคิดว่าศิษย์น้องเล็กจะปกป้องเจ้าได้ตลอดไปจริงๆ หรือ? เจ้ายังคงไร้เดียงสาเกินไปจริงๆ”
“แต่ในเมื่อเจ้าไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของข้า เช่นนั้นก็ตามใจเถอะ เหมือนที่ข้าเคยพูดไปแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปสามหอที่ข้าดูแลอยู่จะไม่ส่งเงินเข้าคลังกลางของคฤหาสน์อีกต่อไป และในขณะเดียวกัน คำสั่งใดๆ ที่ออกโดยคฤหาสน์… สามหอจะทำตามหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของข้า เข้าใจไว้ด้วย”
สีหน้าของประมุขหออีกหกคนที่เหลือในห้องโถงเริ่มเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ
ถึงแม้ว่าในบรรดาประมุขหอทั้งหกคน จะมีสองคนที่เป็นกลาง แต่หากเผยฮ่าวคิดจะแบ่งแยกคฤหาสน์ลั่วหลานจริงๆ ละก็ ย่อมต้องกระทบต่อผลประโยชน์ของพวกเขาด้วยอย่างแน่นอน
หากเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็คงต้องทำตามคำสั่งของเจียงชิงเอ๋อร์
