่ว่าเจ้าจะกังวลเรื่องพวกเรามากแค่ไหน แต่ตราบใดที่เจ้ายังไม่ถึงระดับขุนนาง เจ้าห้ามมาตามหาพวกเราเด็ดขาด”
เงาร่างของพวกเขาค่อยๆ เลือนรางลง สุดท้ายก็หายไปอย่างสมบูรณ์ ภายในห้องกลับมาเงียบสงัดและมืดมิดอีกครั้ง
หลี่ลั่วนั่งอยู่ตรงหน้าลูกแก้วสีดำ ดวงตาของเขาแดงก่ำ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมา เพียงแค่เช็ดน้ำตาเบาๆ แล้วกล่าวเสียงเบาว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่… ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่พวกท่านทำให้ข้า”
“โปรดรอข้า… ในอนาคตเมื่อพวกเราได้พบกันอีกครั้ง ข้าจะต้องทำให้พวกท่านตกตะลึงและภูมิใจในตัวข้าอย่างแน่นอน”
หลังจากที่ค่อยๆ ระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลงไปแล้ว หลี่ลั่วก็ยื่นมือออกไปหยิบคัมภีร์หยกสีดำที่อยู่ภายในลูกแก้วออกมา จากนั้นก็มองไปยังสิ่งของลึกลับที่เปล่งประกายแสงสีฟ้าครามและแสงศักดิ์สิทธิ์อีกชิ้นหนึ่งนั้นออกมา
“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป…”
“ข้าเองก็เป็นคนที่มีอัตลักษณ์แล้วเหมือนกัน”
ในดวงตาของหลี่ลั่วตอนนี้มีประกายร้อนแรงเปล่งออกมา จากนั้นเขาก็ไม่ลังเล ยื่นมือออกไปคว้าอัตลักษณ์หลังกำเนิดนั้นทันที
ซู่!
วินาทีที่สัมผัสมัน สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือ จากนั้นความเจ็บปวดอย่างรุนแ
