ช่เรื่องน่าอายแต่อย่างไร เป็นธรรมชาติของมนุษย์อยู่แล้ว
อันที่จริงหลี่ลั่วก็มักจะแข่งขันกับเจียงชิงเอ๋อร์ในหลายๆ ด้านมาตั้งแต่เด็กแล้ว ทว่าด้วยเหตุผลต่างๆ นานา ทำให้หลี่ลั่วมักจะเป็นฝ่ายแพ้มากกว่าชนะ และการแข่งขันนี้ก็ค่อยๆ ลดน้อยลงเมื่อทั้งสองเติบโตขึ้น
โดยเฉพาะในตอนที่วิหารอัตลักษณ์เปิดขึ้น หลี่ลั่วก็รู้ว่าระยะห่างระหว่างเขากับนางนั้นได้ถูกทิ้งห่างไปไกลมากแล้ว
เจียงชิงเอ๋อร์ก็แทบจะไม่เปรียบเทียบอะไรกับเขาอีกเลยนับตั้งแต่ตอนนั้นเช่นกัน
ประสบการณ์หลายปีที่ผ่านมานี้ทำให้หลี่ลั่วดูเหมือนจะนิสัยเปลี่ยนไปสงบลงมาก แต่มีเพียงหลี่ลั่วเท่านั้นที่รู้ว่า ลึกๆ ในใจของเขานั้น มันยังมีความอยากเอาชนะอย่างรุนแรงซ่อนเอาไว้
การทำข้อตกลงกับเจียงชิงเอ๋อร์ในครั้งนี้ มันก็คือการบีบบังคับตัวเองรูปแบบหนึ่งของเขาก็เช่นกัน
ตามสถานการณ์ปกติแล้ว การที่เขาจะไล่ตามเจียงชิงเอ๋อร์ที่ทิ้งห่างเขาไปไกลขนาดนี้ มันเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์ แต่ตอนนี้… เขากลับเริ่มมีความหวังขึ้นมาเสี้ยวหนึ่งแล้ว
เขาจะยอมแพ้ต่อความหวังนี้หรือ?
คำตอบคือ… เป็นไปไม่ได้!
หลี่ลั่วลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน ในดวงตาของเขามีประกายคมกริบอย่างที่ไม่
