ูกหลอมสร้างขึ้นมาจากวิญญาณและแก่นโลหิตของเขา ดังนั้นจึงเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“เฮ้อ…”
ในตอนที่หลี่ลั่วจ้องมองไปยัง “อัตลักษณ์หลังกำเนิด” อันลึกลับนั้นด้วยความหลงใหล ก็ได้มีเสียงถอนหายใจที่แฝงไว้ด้วยอารมณ์อันซับซ้อนดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
หลี่ลั่วเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าเงาร่างของหลี่ไท่เสวียนและถานไถหลานเคลื่อนไหวขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของพวกเขานั้นเผยความรู้สึกที่ซับซ้อนออกมาเล็กน้อย
“เสี่ยวลั่ว ดูท่าทางเจ้าคงตัดสินใจได้แล้วสินะ” หลี่ไท่เสวียนค่อยๆ กล่าวออกมา
“ในฐานะบิดาของเจ้า ถึงแม้ว่าการตัดสินใจของเจ้าจะทำให้ข้ารู้สึกเจ็บปวดใจอยู่บ้าง แต่หากมองในมุมของลูกผู้ชายแล้ว ข้ากลับรู้สึกยินดีและภูมิใจในตัวเจ้า”
“เส้นทางของเจ้าหลังจากนี้ ถึงแม้จะเต็มไปด้วยภยันตรายและความยากลำบาก แต่ลูกชายของข้าหลี่ไท่เสวียน มีหรือจะเกรงกลัวสิ่งเหล่านี้?”
ส่วนถานไถหลานที่อยู่ข้างๆ นั้น ในดวงตาของนางดูเหมือนจะมีน้ำตาคลอ คิดว่าตอนที่นางทิ้งภาพบันทึกนี้เอาไว้นั้น คงจะนึกถึงหลี่ลั่วที่เลือกเส้นทางนี้ จึงรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก ถึงอย่างไรนางก็เป็นแม่คน การที่ลูกชายของตัวเองจะมีอายุขัยเหลืออยู่แค่ห้าปีมันเป็นเรื่องที่ทำใจยอมรับได้
