ลูกแก้วสีดำที่เรียบลื่นมันวาวราวกับกระจกนั้นได้สะท้อนภาพใบหน้าของหลี่ลั่วออกมา บนนั้นมีแววตาที่คาดหวังและตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่า พ่อแม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจมากขนาดนี้เพื่อจะทิ้งอะไรไว้ให้เขากันแน่…
“จะเปิดมันยังไงดีนะ?”
หลี่ลั่วพยายามระงับความตื่นเต้นในใจมองดูลูกแก้วสีดำที่ลึกลับนั่น จากนั้นจึงลองยื่นมือทั้งสองข้างไปวางบนลูกแก้วอย่างแผ่วเบา
วู้ม!
ทันทีที่ฝ่ามือของเขาสัมผัสกับลูกแก้ว ลูกแก้วก็ส่งแรงสั่นสะเทือนอันแผ่วเบาออกมา ผิวของลูกแก้วที่แข็งแกร่งและเรียบลื่นราวกลับเปลี่ยนไปกลายเป็นของเหลว ค่อยๆ ปกคลุมมือทั้งสองข้างของหลี่ลั่ว
ขณะเดียวกัน หลี่ลั่วก็รู้สึกได้รางๆ ว่าเหมือนมีสิ่งเล็กๆ ที่แหลมคมราวกับเข็มทิ่มแทงเข้ามาในฝ่ามือ ดูดดึงแก่นโลหิตเข้าไปเล็กน้อย
ของเหลวสีดำค่อยๆ แยกตัวออกจากฝ่ามือ พร้อมกับมีแสงสว่างเริ่มส่องออกมาจากในนั้น สุดท้ายก็ได้ร้อยเรียงกันกลายเป็นเงาร่างสองสายตรงหน้าหลี่ลั่วที่กำลังมองดูด้วยความตื่นตะลึง
ระหว่างมองดูเงาร่างทั้งสองที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีนั้น อยู่ๆ หลี่ลั่วก็รู้สึกจุกอกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
“พ่อ แม่…”
เงาร่างทั้งสอง หนึ่งชายหนึ่งหญิง ฝ่ายช
