ายนั้นมีรูปโฉมหล่อเหลาอย่างมาก ร่างกายสูงตรงราวกับหอก สวมชุดสีขาว ดูสง่างามเป็นอย่างยิ่ง เขาแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน มีบรรยากาศที่นิ่งสงบดุจขุนเขา ชวนให้ผู้คนรู้สึกปลอดภัยได้อย่างบอกไม่ถูก
ส่วนหญิงสาวนั้นสวมเสื้อคลุมสีม่วง ผมยาวถูกเกล้ามวยเอาไว้ มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าเสื้อด้วยท่าทางสบายๆ นางเองก็มีรูปโฉมที่งดงามอย่างมากเช่นกัน ดูสง่างามแต่เรียบร้อย
พวกเขาคือพ่อแม่ของหลี่ลั่ว หลี่ไท่เสวียนและถานไถหลานนั่นเอง
“ฮ่าฮ่า เสี่ยวลั่ว ตอนที่เจ้าเห็นภาพบันทึกนี้ เจ้าน่าจะมีอายุสิบเจ็ดปีแล้วสินะ? คาดว่าตอนนั้นพวกเราคงไม่ได้อยู่ข้างๆ เจ้าแล้วละ” ระหว่างที่หลี่ลั่วกำลังจับจ้องเงาร่างทั้งสองอยู่นั้น หลี่ไท่เสวียนก็ได้กล่าวขึ้น
“เสี่ยวลั่วน่าจะหล่อเหลามากยิ่งขึ้นแล้วสินะ? ที่วิทยาลัยมีสาวมาตามเกี้ยวเจ้าบ้างหรือเปล่า?” ถานไถหลานที่อยู่ข้างๆ เองก็ยิ้มถาม
หลี่ลั่วนวดตาตัวเอง กล่าวพึมพำว่า “ตอนนี้ลูกชายของท่านนอกจากจะหน้าตาดีแล้ว ก็ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง ใครจะมาตามเกี้ยวกันเล่า”
“ตอนนี้เสี่ยวลั่วกำลังน้อยเนื้อต่ำใจอยู่หรือเปล่า? รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าใช่ไหม?” ทว่าเงาร่างของหลี่ไท่เสวียนกลับยิ้มกล่าวต่อราวกับรู้ค
