ใช่ไหม?”
หลี่ว์ชิงเอ๋อร์ถลึงตามองประธานหลี่ว์อย่างไม่พอใจ กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ข้าเพียงแค่รู้สึกเสียดายแทนหลี่ลั่วเท่านั้น นอกจากนี้เขาก็เคยชี้แนะวิชาอัตลักษณ์ให้ข้าจริงๆ ข้าเพียงรู้สึกชื่นชมหลี่ลั่วในอดีตอยู่บ้างเท่านั้น หากไม่ใช่เพราะปัญหาเรื่องวิหารอัตลักษณ์ละก็ เขาคงจะเป็นคู่แข่งที่แข็งแกร่งที่สุดของข้าในวิทยาลัยหนานเฟิงแล้ว”
ประธานหลี่ว์ลูบอก ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วกล่าว “เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดี… ชิงเอ๋อร์เอ๋ย คนเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วนะ เจ้าอย่าไปยุ่งกับเขาเลย ด้วยเงื่อนไขของเจ้าแล้ว ในอาณาจักรต้าเซี่ยก็มีอัจฉริยะหนุ่มมากมายให้เจ้าได้เลือกอีกเยอะแล้ว”
หลี่ว์ชิงเอ๋อร์ส่ายหน้า ไม่สนใจคำพูดพึมพำของลุงสองอีก หันหลังเดินจากไปทันที ทิ้งให้ประธานหลี่ว์ยืนเกาหัวด้วยรอยยิ้มบื้อๆ อยู่อย่างนั้น
