านประตูหลายชั้น และสุดท้ายดูเหมือนจะลงไปยังชั้นใต้ดินด้วย
ภายใต้การนำทางของประธานหลี่ว์ ในที่สุดทั้งสามคนก็มาถึงห้องที่ถูกปิดผนึกเอาไว้อย่างสมบูรณ์ ผนังหินรอบห้องล้วนเรียบลื่นมันวาวราวกับกระจก
ประธานหลี่ว์ยื่นมือออกไป ตบลงบนผนังหินอันเรียบลื่นอย่างแผ่วเบา ทันใดนั้นผนังก็เริ่มแยกออก กล่องเหล็กที่ทำจากโลหะไม่ทราบชนิดก็ค่อยๆ ยื่นออกมาจากในนั้น
“ทั้งสอง นี่คือสิ่งที่ประมุขคฤหาสน์ทั้งสองท่านเคยฝากไว้กับที่นี่ การเปิดกล่องนี้จำเป็นต้องให้คุณชายน้อยมาที่นี่ด้วยตัวเอง จากนั้นจึงใช้เลือดเป็นกุญแจเปิด” ประธานหลี่ว์ยิ้มกล่าว จากนั้นก็ถอยออกจากห้องไปอย่างรู้กาลเทศะ
หลี่ลั่วมองไปยังตู้นิรภัยตรงหน้า เหม่อลอยไปชั่วขณะ เขาไม่รู้ว่าพ่อแม่ทิ้งอะไรไว้ให้เขากันแน่ ถึงทำให้ดูลึกลับขนาดนี้
แต่ไม่รู้ว่าทำไม เขากลับมีลางสังหรณ์ว่า เหมือนเจ้าสิ่งนี้น่าจะมีความสำคัญต่อเขาอย่างมาก บางทีมันอาจจะเปลี่ยนแปลงอนาคตของเขาไปก็เป็นได้
ด้วยเหตุนี้เอง หลี่ลั่วจึงสูดลมหายใจลึกๆ เข้าไป ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ยื่นมือออกไปวางบนตู้นิรภัย ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บแปล๊บที่ปลายนิ้ว ดูเหมือนว่าจะมีเลือดหยดหนึ่งถูกดูดเข้าไปในตู้นิรภัย
แ
