กร๊กแกร๊ก!
วินาทีต่อมา ภายในตู้นิรภัยที่ดูแข็งแกร่งราวกับเป็นเนื้อเดียวกันก็ส่งเสียงเหมือนมีกลไกบางอย่างขยับออกมา จากนั้นก็มีแสงสว่างรางๆ ปรากฏขึ้นบนผิวของตู้ จากนั้นตรงใจกลางตู้ก็เริ่มแยกออกจากกันอย่างช้าๆ ทันที
เมื่อตู้นิรภัยแยกออก สิ่งของที่อยู่ภายในนั้นก็ปรากฏสู้สายตาของหลี่ลั่ว
นั่นคือลูกแก้วสีดำลูกหนึ่ง ตัวลูกแก้วนั้นเรียบลื่นมันวาว สะท้อนใบหน้าของหลี่ลั่วบนนั้น ดูให้ความรู้สึกลึกลับเล็กน้อย
“นี่คือ…” หลี่ลั่วกะพริบตาปริบๆ
“เก็บมันไว้ก่อน อาจารย์กับอาจารย์แม่เคยบอกไว้ว่า ให้เจ้ารอเปิดมันในวันเกิดครบรอบสิบเจ็ดปี” เจียงชิงเอ๋อร์ยื่นกระเป๋าถือใบหนึ่งให้เขา
หลี่ลั่วพยักหน้า เขานำลูกแก้วคริสตัลสีดำออกมาอย่างระมัดระวัง ใส่ลงในกระเป๋า จากนั้นก็กอดกระเป๋าไว้แน่น ดวงตาของเขาดูเหมือนจะรื้นน้ำตาเล็กน้อย
“เป็นอะไรไป?” เจียงชิงเอ๋อร์มองมาด้วยความสงสัย
“ข้ามีลางสังหรณ์ว่า ข้ากำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีขึ้นก็เลยตื่นเต้น”
หลี่ลั่วแกว่งกระเป๋าถือไปมา มองเจียงชิงเอ๋อร์อย่างจริงจังแล้วกล่าว “รอข้าก่อนเถอะ ข้าจะต้องถอนหมั้นให้ได้!”
“…”
เจียงชิงเอ๋อร์คร้านจะสนใจเขา หันหลังเดินออกไปทันที นางรู้
