ไม่ใส่ใจพร้อมกล่าวว่า “หรือว่านี่ก็คือการถอนหมั้นในตำนานหรือ? แต่ตามบทแล้ว คนที่ควรจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนควรเป็นข้ามิใช่หรือ? เจ้าจำตำแหน่งผิดไปหรือเปล่า?”
กับมุกตลกอันเย็นเยียบของนาง ทำเอาหลี่ลั่วกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกเลยจริงๆ
เจียงชิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น มองหลี่ลั่วครู่หนึ่งแล้วกล่าวเสียงเรียบ “ทำไม? กลัวว่าสัญญาหมั้นหมายนี้จะทำให้เจ้าเดือดร้อนมากขึ้นหรือ?”
หลี่ลั่วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ากล่าว “ข้ากลัวว่ามันจะเป็นการผูกมัดพี่ พี่เป็นผู้หญิง ทำไมต้องมาแบกรับสัญญาหมั้นหมายที่ไม่จำเป็นเช่นนี้เอาไว้ด้วย? พี่เองก็รู้นี่ว่าการหมั้นหมายครั้งนี้มันเกิดขึ้นมาอย่างไร พ่อข้าถูกแม่ข้าตีไปกี่ครั้งแล้วเพราะเรื่องนี้?”
“เรื่องที่ท่านพ่อทำมันเหลวไหล อันที่จริงข้าก็คิดว่าสมควรถูกตีแล้วเหมือนกัน แต่ทำไมทุกครั้งที่แม่ข้าตีพ่อข้า ข้าถึงต้องโดนตีไปด้วยเล่า?!”
ยิ่งพูดไป หลี่ลั่วก็ยิ่งแสดงสีหน้าขุ่นเคือง
เมื่อนึกถึงภาพของสตรีผู้สูงสง่าที่อ่อนโยนต่อตนอย่างมาก แต่กลับยืนเท้าเอวคิ้วขมวด ลากบุรุษสองคนในบ้านทั้งคนโตและคนเล็กไปอัดจนน่วมแล้ว แม้แต่เจียงชิงเอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มบางๆ ตรงมุมปาก แต่เพี
