ยงครู่เดียวก็กลับเป็นเหมือนเดิม
“ข้าไม่กลัว” นางส่ายหน้า
หลี่ลั่วกล่าวด้วยความปวดหัว “แล้วหากในอนาคตพี่ได้พบคนที่ชอบเล่า? พี่ทำแบบนี้ไม่ได้ มันไม่ถูกต้อง”
เจียงชิงเอ๋อร์ยิ้มบางๆ “ข้าอาจจะไม่พบก็ได้ ข้าตั้งหลักเกณฑ์ไว้สูงมาก อีกทั้งเราสองต่างก็หมั้นหมายกันแล้วด้วย ข้าเองก็ไม่มีทางไปสนใจคนอื่นอยู่แล้ว”
หลี่ลั่วจ้องมองเจียงชิงเอ๋อร์ กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความโกรธเคือง “เจียงชิงเอ๋อร์ เจ้าคิดอะไรอยู่? ข้ารู้ว่าพ่อแม่ข้าดีกับเจ้ามาก เจ้าเองก็รู้สึกขอบคุณพวกเขามากเช่นกัน แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องแสดงความขอบคุณด้วยวิธีการเช่นนี้ เจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไร? เป็นเครื่องมือให้เจ้าใช้แสดงความขอบคุณงั้นหรือ?”
“การหมั้นหมายครั้งนี้ เจ้าตกลง แล้วข้าเคยตกลงด้วยหรือ?”
การระเบิดอารมณ์ของหลี่ลั่วทำให้เจียงชิงเอ๋อร์ชะงักไปด้วยเช่นกัน นางจ้องมองใบหน้าของเขาด้วยดวงตาสีทองบริสุทธิ์ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย “ขอโทษ เรื่องนี้ข้าไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของเจ้าจริงๆ”
หลี่ลั่วเห็นเช่นนั้นก็กล่าว “ถ้าอย่างนั้น สัญญาหมั้นหมายนี้…”
“แต่…”
เจียงชิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น มองหลี่ลั่วอย่างจริงจัง “เจ้าเองก็น่าจะรู้นะว่ากฎข
