นที่จบออกจากวิทยาลัยหนานเฟิงผู้นี้ด้วยตาตัวเอง
หลี่ลั่วเดินลงบันไดหินท่ามกลางสายตาอันอิจฉาริษยา มาหยุดอยู่ตรงหน้าเจียงชิงเอ๋อร์ กล่าวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “พี่ชิงเอ๋อร์ พี่กลับมานครหนานเฟิงตั้งแต่เมื่อไร? ”
ถึงแม้ว่าคฤหาสน์ลั่วหลานจะก่อตั้งขึ้นในนครหนานเฟิง แต่หลังจากที่กลายเป็นหนึ่งในห้ามหาคฤหาสน์ของอาณาจักรต้าเซี่ยแล้ว ก็ได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวงของอาณาจักรต้าเซี่ย นครต้าเซี่ยแล้ว
หลังจากเจียงชิงเอ๋อร์เข้าเรียนในวิทยาลัยศักดิ์สิทธิ์เสวียนซิงที่เป็นวิทยาลัยระดับสูงสุดของอาณาจักรต้าเซี่ยแล้ว นางก็เดินทางไปยังนครต้าเซี่ยด้วยเช่นกัน เมื่อรวมกับที่นางต้องคอยดูแลคฤหาสน์ลั่วหลานในช่วงสองปีนี้ด้วย นางจึงแทบไม่ได้กลับมายังนครหนานเฟิงอีกเลย หลี่ลั่วเองก็ไม่ได้พบนางมานานแล้วเช่นกัน
เจียงชิงเอ๋อร์มองหลี่ลั่วแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเรียบ “พรุ่งนี้เป็นวันเกิดครบรอบสิบเจ็ดปีของเจ้า นอกจากนี้ ทางคฤหาสน์ลั่วหลานก็มีเรื่องสำคัญที่จะต้องมาหารือกันที่นี่ในวันพรุ่งนี้ด้วย”
“ข้าเพิ่งมาถึงนครหนานเฟิงพอดี จึงแวะมารับเจ้ากลับบ้านด้วยเลย”
น้ำเสียงของนางไพเราะอย่างมาก แม้เย็นชาไปบ้างแต่ก็ใสกังวาน ราวกับเสียงน้ำพุในหุ
